bloudit
/[ˈblou̯ɟɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to stray, to be lost
- 2.to wander
Forms
- zablouditperfective
- blouditinfinitive
- blouditiinfinitive
- blouzenínoun-from-verb
- bloudímfirst-person • indicative • singular
- bloudímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- bluďmefirst-person • imperative • plural
- blouděmefirst-person • imperative • plural
- bloudíšindicative • second-person • singular
- bloudíteindicative • plural • second-person
- bluďimperative • second-person • singular
- bloudiimperative • second-person • singular
- bluďteimperative • plural • second-person
- blouděteimperative • plural • second-person
- bloudíindicative • singular • third-person
- bloudíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- blouděmasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- bloudícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- bloudíceplural • present
- -past • plural
Conjugation
Infinitive:bloudit, blouditi
| I | bloudím |
| we | bloudíme |
| you (sg) | bloudíš |
| you (pl) | bloudíte |
| he/she/it | bloudí |
| they | bloudí |
I
bloudím
we
bloudíme
you (sg)
bloudíš
you (pl)
bloudíte
he/she/it
bloudí
they
bloudí