soptit
/[ˈsopcɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to erupt
- 2.to spout (lava)
- 3.to rage
Forms
- soptitinfinitive
- soptitiinfinitive
- soptěnínoun-from-verb
- soptímfirst-person • indicative • singular
- soptímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- soptěmefirst-person • imperative • plural
- soptíšindicative • second-person • singular
- soptíteindicative • plural • second-person
- soptiimperative • second-person • singular
- soptěteimperative • plural • second-person
- soptíindicative • singular • third-person
- soptíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- soptěmasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- soptícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- soptíceplural • present
- -past • plural
- soptětalternative
- soptatalternative
Conjugation
Infinitive:soptit, soptiti
| I | soptím |
| we | soptíme |
| you (sg) | soptíš |
| you (pl) | soptíte |
| he/she/it | soptí |
| they | soptí |
I
soptím
we
soptíme
you (sg)
soptíš
you (pl)
soptíte
he/she/it
soptí
they
soptí